~*~*P@tOnGk0 ,, If everything were changed, I would be the same ~embarrass~
เปลี่ยนลุคไดแล้วนะ
ทำบีจีใหม่รอบที่สาม
แทนอันเก่าที่มันอยู่ในคอม
ซึ่งคอมก็เจ๊งบ๊งไปเรียบร้อยแล้ว
ไนท์แมร์บีฟอร์คริสต์มาส
ชอบแจ๊คว่ะ เป็นการ์ตูนที่ถูกใจที่สุดแระ
ไม่ต้องเพ้อฝันไปกับเทพนิยาย
เผชิญหน้ากับความจริงของโลก
นี่ๆ ไนท์แมร์จะมาฉายใหม่แล้วนะ
แต่ยังไม่ได้เช็คเลยว่า
แต่งเรื่องใหม่สำหรับฮัลโลวีนเลยรึป่าว
ดีใจจัง จะได้ดูไนท์แมร์อีกแล้ว ^^
เปิดเทอมสองแล้วนะ
ได้สมุดพกแล้วด้วย
นี่อาจจะเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดเลยก็ว่าได้
เปิดเทอมแล้ว ทุกๆอย่างก็ยังน่าเบื่อเหมือนเดิม
ครูประจำชั้นก็ยังงี่เง่าเหมือนเดิม
แม่หวีก็ยังน่ารักเหมือนเดิม หะๆ
แต่ผลสอบเนี่ยซิ ทำร้ายจิตใจสุดๆ
ไม่รู้ว่าเทอมที่ผ่านมาเรียนประสาอะไร
เกรดถึงได้ลดฮวบลงมา 0.3
มันเยอะมาก แย่ลงมาเยอะมาก
จนตัวเองก็รับความไม่เอาไหนของตัวเองไม่ได้
แล้วต่อจากนี้ จะมีอะไรให้ภาคภูมิใจอีก
สิ่งเดียวที่ทำให้ผมภูมิใจในความเป็นตัวเอง
ก็คือ สมอง
แต่ตอนนี้ มันก็เริ่มใช้การไม่ได้แล้ว
แล้วต่อไป ผมจะเหลืออะไรให้ภาคภูมิใจได้อีก
ผมคิดถึงคนอื่นมากเกินไปรึป่าว
ผมกำลังเดินตามความฝันของผม
ซึ่งอยู่ในกรอบของความจำเป็นของครอบครัว
ความจำเป็นที่บีบให้ผมต้องเป็นแค่ นักเรียนธรรมดา
เพราะ การเป็นนักเรียนธรรมดา
มันเป็นทางเลือกที่มีราคาต่ำที่สุดนี่นา
ที่ผ่านมา ผมต้องล้มเลิกความตั้งใจ
ตัดใจทิ้งความฝันที่สำคัญของผม
เพราะผมต้องคิดถึงครอบครัว ไม่ทำให้ครอบครัวต้องลำบาก
นั่นเป็นสาเหตุ ที่ทำให้ผม ไม่ทันได้คิดถึงตัวเองรึป่าว
เรียนแค่พอประมาณ ไม่ต้องจริงจังมากนัก
สบายๆ เรื่อยๆ ไม่จำเป็นต้องแข่งกับใคร
ก็แค่เป็น นักเรียนธรรมดาๆ
ผมไม่ใช่คนเก่ง ผมไม่ใช่คนฉลาด
ผมไม่ได้ดีวิเศษ เลิศเลอไปกว่าใคร
เพราะผม ก็เป็นเพียงแค่ คนธรรมดาคนนึง
แต่คนธรรมดาคนนี้ ทำทุกอย่างเพื่อคนที่เค้ารัก
ทำทุกอย่างเพื่อคนสำคัญ
แต่สุดท้าย ผมก็ทำให้คนสำคัญที่สุด ผิดหวังในตัวเอง
ทั้งที่สัญญาไว้แล้วว่า จะทำให้ได้ 3.5
ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเลย
แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมทำตามสัญญาไม่ได้
เพียงว่า ผมไม่อยากเป็นคนเก่ง บ้าเรียน
ผมทำลายอนาคตของตัวเองมามากเท่าไหร่แล้วนะ
ทำเหมือนอนาคตของตัวเองเป็นเรื่องเล่นๆ
ไม่เคยจริงจัง ปล่อยไปตามอารมณ์
อยากเรียนก็เรียน เบื่อก็หยุด
สะใจตัวเองรึยัง
ตอนนี้ผมอ่อนแอลงไปมาก
ผมไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับใครๆ
ผมไม่พร้อมไปอยู่ท่ามกลางคนมากมาย
ผมถึงได้เก็บตัว อยู่ในมุมมืดๆ เพียงลำพัง
มันเจ็บปวดมากเลยนะ
ผมมีความจำเป็นที่จะต้องเป็นที่หนึ่ง
จำเป็นที่จะต้องเรียนให้ได้ดีที่สุด
แต่ผมก็ทำไม่ได้ ไม่ใช่ผมอีกแล้ว
เมื่อไหร่ผมจะฮึดสู้ขึ้นมาซักที
เมื่อไหร่ผมจะเลิกจมปรักอยู่กับความเจ็บปวด
กลับมาเป็นคนเข้มแข็ง ที่พร้อมจะสู้ต่อ
เมื่อไหร่จะกลับไปเป็นคนเข้มแข็งคนเก่า
ผมทิ้งอนาคตตัวเองมาปีกว่า
แต่ก็ยังปล่อยให้ความทุกข์จากเรื่องไร้สาระ
มาสร้างปัญหา เป็นภาระต่ออนาคตของผม
ไม่จบ ไม่สิ้น ซักที
สิ่งสุดท้ายที่ผมอยากจะพูด
ปัญหาที่เปลี่ยนแปลงตัวผม
I HATE THIS DIAMOND PROGRAM
I HATE THIS CLASS
I HATE THE FAKE!!!
P@tOnGk0 : When I am stronger
PS : Thanks God
Miss you all
JINKS, Kamon, HongHok
student committee
Band
Arashi
Unforgettable persons
~จมอยู่ในมุมมืดๆ ไม่อยากเผชิญหน้ากับใครๆ~
